من شکوفه شوکت هستم متولد 1369, هیچ وقت دلم نمیخواسته ادای بزرگترها رو دربیارم اما همیشه دوست داشتم به اندازه ی خودم , فرصت داشته باشم برای حرف زدن , هرچند شاید حرفهام خام , تکراری و رنگ و رو رفته باشند , از سال 83بود که به خاطر یه علاقه ی معمولی به نمایش و تاتر به , کلاسهای بازیگری رفتم , اون کلاسها اول ساده و بی اهمیت به نظر می اومد بود اما کم کم فهمیدم که برای رسیدن به معنای بازیگری برای درک تاتر چه قدر راه نرفته دارم میشه گفت اصلا راه رفته ای ندارم ! اون کلاسها بدون این که بخوام تمام زندگی من رو تحت تاثیر قرار دادند و روی تمام ابعاد زندگیم تاثیر گذاشتن , تصویر ساده ای که معمولا توی ذهن خیلی از ادمها راجع به بازیگری و تاتر هست شکست و حالا یک دنیای بزرگ جلوی چشمان من متولد شده بود , دنیایی که فراتر از روزمزگی ها بود و پر از اعجاب و پر از فریاد توانایی , دنیای بزرگی که تمام افکار بشری را در خود جا میدهد دنیایی که به اندازه تمام خیانت ها ,تمام خوبیها ,تمام زشتیها ,تمام رویاها و تمام کابوس ها بزرگ ست . بارها به خودم گفتم ای کاش دیرتر شروع کرده بودم و بارها گفتم ای کاش زودتر از این شروع کرده بودم ! و بارها هم فقط گفتم چه قدر خوب که شروع کردم ... دنیای تاتر و بازیگری هر روز و هر بار چیز تازه ای رو به من میشناسوند و من از این همه تنوع , این همه عظمت و این همه شور به وجد میومدم ...بعد از تمام شدن این کلاسها و كرفتن مدرک بازیگری از ارشاد , به کلاسهای بازيكري ديكه اي رو شروع كردم ...
نمیدونم چه طور و از کی نوشتن دوباره اغاز شد , اما در ادامه ی بازیگری به نمایشنامه نویسی علاقه مند شدم و شروع کردم به نوشتن نمایشنامه های کوتاه و کمی بعدتر نوشتن داستان کوتاه و در این میان هم سرودن شعر ...خب فکر نمیکنم چیز دیگه ای مونده باشه فقط یه چیز که اونهم اینقدر مشخصه دیگه نیازی به گفتن نیست :) استفاده از نمایشنامه ها و مطالب نقل شده در این وبلاگ بدون ذکر منبع و بدون هماهنگی مجاز نیست! و یه چیز دیگه هم میخواستم بگم اونهم : تشکر از شما به خاطر اینکه به اینجا سر زدین :) :) :)
منوی اصلی
نوشته های گذشته
- خرداد 1387
- اردیبهشت 1387
- فروردین 1387
- اسفند 1386
- بهمن 1386
- دی 1386
- آذر 1386
- آبان 1386
- مهر 1386
- شهریور 1386
- مرداد 1386
آرشيو موضوعی
دوستان عزیز
- ((( پــــــادشاه امــنــیــت و تــرفـــنــــد د ر و ب ))))
- از سیر تا پیاز هنر !
- انجمن نمایش اهواز
- گروه تاتر یاران
- پرواز
- دافی
- تاتر حرفه اي
- حسين بناهي
- نگار هستم متولد ۵/۱۰/۱۳۷۱
- علي يزدان دوست
- ارزوهاي بزرك
- تاتر ايران و تاتر جهان
- مجله ي سينمايي ايران
- نميدانم ها!
- رضا معاصر
- شعركده
- برداشتی ازاد از سیر تا پیاز هنر
- اخبار وبلاگ ها
- ليست وبلاگ ها
- قالب هاي وبلاگ
- اخبار ايران
- اخبار ICT
- تفريحات اينترنتي
- تالارهاي گفتگو
- فروشگاه اینترنتی
طراح قالب
جهان و موجودات احمق دوپایش را
سیاره ها میبینند از دور
و به خود میبالند که بر تن عریانشان
رد پای ازاردهنده ی انسان نیست
عطارد و زهره و مریخ
شما خوشبختید !
بیچاره این زمین و خاک !...
تا بدانم عاقبت ،
چه کسی دو دستم را میان دستانش میگیرد ،
این روزها میان این همه اشوب
هر دستی که میبینم ،
تنها برای تنها نبودن خود ،
نه برای دوست داشتن ،
دست دیگران را میگیرند !...
و اغوشت اندک جایی برای زیستن
اندک جایی برای مردن
و گریز از شهر
که با هزار انگشت
به وقاحت ،
پاکی اسمان را متهم میکند.
کوه با نخستین سنگ ها اغاز میشود
و انسان با نخستین درد.
درمن زندانی ستمگری بود
که به اواز زنجیرش خو نمیکرد ـ
من با نخستین نگاه تو اغاز شدم .
...
ایدا در اینه ـ شاملو
به یاد شاملو و به یاد انهایی که شعر شاملو را فهمیدند...
اگر ، چشم باز کنی و ببینی که :
جهان خیره در انتظار پیروزیت نشسته است...
فاصله ای نیست ،
چشم اگر بگشایی...
بهار بود و صدای پرستو ها میامد
قایقی غرق شد
پرنده ای ایستاد از پرواز پر شورش
درختی با ضربه ی نا به هنگام تبری بی رحم
در ظهر یک جنگل
بر زمین افتاد
لحظه ها میرفتند
و ساقه های پر شبنم یاس و شقایق را
با عشق
قلقلک میدادند
در میدان شهر
محکومی سر بر دار میداد
کنار میدان
دو چشم اویخته بر درختی
جان میداد
بالاتر از اسمان
شهری بود
جای پرندگان مرده و فرشتگان
مرد محکوم به انجا میرفت
و پرستوی مرده صدای ناله اش
شهر خفته را
بیدار کرد ...
و پدر دست دختر خردسالش را بوسید
دختر گریان را به دست پیرمرد بیشرم داد ...
و شهر در رویا ، برخاست...
نگاهی به اجساد پرستو ها کرد...
به سرهای محکومین
به طناب های دار
شهر خاک گرفته ی مرطوب
شهر بی رحم
پر سنگ
شهر هرچه گفت و هرچه کرد
همه در ذهن خاکها
مدفون شد
شهر مرده ی از یاد رفته
شهر امیدهای خاموش
شهر دوست داشتن های احمقانه ی مدهوش
شهر جان دادن برای هیچ
شهر جا ماندن کنار هیچ ...
و شهر هنوز پا برجاست ...
عجیب این است...
که شهر همه ی ما هنوز انجاست ...
که در انتظار رفتن ست
و کسی دیگر هست
که در انتظار ماندن کسی ست ،
که در انتظار رفتن است !....
حجم بغض تنهایی مرا هیچ کس نمیداند
افسوس...
دستی بر شعله ی اتش دارم
و حسی شبیه قتل عام ارزوهای نا امید !
کو تمام حجم زندگی !؟
من تنهای تنهایم ....
ایستاده بر کوهی بلند
لحظه ی پریدن ست
منم اینجا و ابی اسمان و دیگر هیچ
لحظه ی پریدن ست
بالهای کوچک مرا نگیر ...
عاشق رسیدنم
عاشق بودن با تو
و هنوز خیر به پرده ی سبک این پنجره ی ساکت ،
از تو میپرسم :
تا کی میشنوی حرفهایم را ؟
و تو سکوت میکنی ...
خوب میدانم ،
هرکسی می اید ، یک روز به سادگی خواهد رفت ...
حرفهای من
بغص صدای من
گلدان نیمه شکسته ی ذهنم ،
دستان خالی از کودکانه ام ،
برای تو ...
تو هنوز سکوت میکنی ...
و من راز حرفهای نگفته ات را
در پشت سکوتت کشف خواهم کرد ...
پرده ی سبک این پنجره ی خسته ،
باز روی چارچوب خوابش برده ...
دستی هست که پرده را از روی پنجره بردارد ،
و اسمان را نشان من دهد
و شاید ان دست ، دست تو باشد ...
مهر ماه ۸۶
به ایوان میروم
و دستم را بر پوست کشیده شب میکشم*
حالا دل من تنگ است
اما ایوانی نیست !
و اگر هم باشد ،
پوست شب من ، کشیده نیست !
سبکترین ارزوهایم
سنگین شد !
ارزوهای سنگینم ،
بر باد رفت !
دلم پر از اشک
ارزوهایم سنگین
اسمان بی ابر
بی باد
زمین ، بی خاک
چشم ، یکی بر زمین ،
یکی بر وسعت اسمان دوخته !
اما کو ستاره ها ؟
اسمان تاریک است !
زمین مرده ،
خاک دلگیر ، مرطوب ، باران خورده !
نگاه مهربان دخترک معصومی که سادگی اش را به تاراج میبردند و هیچ نمیگفت جز سکوتی پر حرف !
به سخره میگیرندت ؟
ارزوهایشان بر باد !
نگاه معصوم و پاکت را
اگر این دل خوشان شکستند ،
مرا نگاه کن ،
شاید غم چشمانم
ردی از همدردی ،
روی شریانهای پاک چشم پر نورت ، بیاراید
نگاهت را اگر کشتند ،
ان نگاه ثابت مهربانت را ،
مرا نگاه کن ،
که چشمان من موزه ی اجساد بیهوده ی این کودکان بی روح است !
روحت را اگر آزردند ،
مرا نگاه کن ،
من خوب درد تو را میدانم !
درد حاصل از بی دردی این دل خوشان غافل را !
تو تنها لحظه ای مرا نگاه کن ...
به گامهای بی خبر آنهایی که :
در کوچه پس کوچه های کودکی شان ،
آرام و بی دغدغه قدم برمیدارند
ان زمان که من در عمق گودال زمان
دست بر گریبان صخره های سخت حادثه میشوم
حسادت میکنم به آنهایی که :
آیینه ی بودنشان
گرد و غبار دور جدایی و تنهایی نمیگیرد، هرگز
این چونان ، چون آیینه ی بودن من که دست خوش هزاران رنگ و بوی رفته میشود !!...
تو روحت آیینه ،
پاسخ مجهول این پرسش !
خنداند ؟
مردمی را که محکوم به اشک ریختنند .
یا باید انها را در ذهن سوزاند !
یا رنج زخم و اشک را به جان خرید
اندکی صبر کرد.
اندکی زخم دید.
اندکی اشک ریخت .
بعد از ان با تمام مردم محکوم به اشک ، خندید !
چرا بخندم ؟
مگر این جهان تنها برای خندیدن من ست
ان قدر که مستحق خنده بودیم !
خندیده ایم !
همیشه غمگینم !؟
باشد
حرفی نیست
اگر غم دیدن حقیقت ست ،
اعتراف میکنم
دلم میخواهد
تا اخرین نفس
غمگین باشم ....
شعرهایم کوچکند برای نگاه بزرگ تو !
امید که بزرگشان کنم ،
با بزرگی نگاه تو ....
من نمتوانم
گرچه شاید غم انگیز تر از غروب آفتاب
نباشد این زندگی .
اما من نمی توانم
دیگر پاهایم
تحمل ندارند
پاهای شکسته را ببینید
و نشکنند
نگاهم دیگر تحمل
دیدن نگاههای محکوم به مرگ را ندارد
دستانم دیگر
تحمل شاهد پوسیدن دستهای توانا بودن را ندارند
قلب من دیگر ،
قلب گذشته نیست !
طاقت دیدن قلبهای شکسته را ندارد !